Vrijdag 11 maart, 2016
Het voordeel van vrijwilligerswerk doen bij Mezz Breda is dat ik zo nu en dan ook lekker zelf mag rocken, zonder aan werken te denken! En bij welke band kan dat nou beter dan bij The Deaf?
Op het podium zien we een oude bekende, die de meeste beter zullen kennen als gitarist van Di-Rect. We hebben het natuurlijk over niemand anders dan Spike. Misschien wel één van de meest uigesproken en herkenbare muzikanten uit de Nederlandse rockwereld. Ook de andere bandleden hebben veel charisma. Het zijn echt stuk voor stuk rock ’n roll helden, wat mij betreft. Vergeleken met The Deaf vind ik Di-Rect eigenlijk maar brave burgertrutten. En wat zijn nou helden zonder heldentitel? Spike, Miss Fuzz, Kit Carrera, Midnight Mau… Zijn dat nou de namen van de bandleden van The Deaf of van een nieuwe badass hero-sqaud? Dit was niet de eerste keer dat ik deze helden aan het werk zag. Een paar maanden geleden heb ik Midnight Mau zelfs nog keihard door zien spelen op z’n orgeltje op het podium van Appelpop 2015, terwijl z’n arm in een mittella zat. Hoe rock ’n roll is dat?
Toch is deze band veel minder bekend dan Spikes andere band Di-rect. Dat is onterecht, vind ik. Als ik The Deaf zie staan op een affiche van een festival kan ik maar aan één ding denken: Feesten alsof je leven ervan af hangt. Dat is dan ook precies wat ik gedaan heb. We zijn inmiddels al weer een paar dagen verder en ik heb nog steeds last van m’n nek van het headbangen…
Het optreden begon gelijk goed met het eerste nummer van hun laatste plaat; ‘Go Loose yourself’. Dat is ook precies wat The Deaf ons mee wilt geven. Geen politiek getinte teksten of ingewikkelde pychedelica voor deze punkband. Bij The Deaf gaat het maar om één ding; Even al je shit vergeten en gewoon lekker losgaan! Een perfecte opening voor deze avond dus.
Deze sfeer bleef het hele optreden door ook in de lucht hangen. Iedereen was vrolijk en lief voor elkaar. Ook de moshpits en circle pits waren van de partij en iedere malloot die viel, waaronder ik, werd door omstanders weer snel omhoog getrokken. (zoals het hoort!) Vooral bij het nummer ‘Jumping Around’ werd iedereen helemaal gek.
Met deze sfeer en de karakteristieke retro sound neemt The Deaf je in haar greep. Een beetje alsof je via een zwart gat teruggezogen wordt naar het jaar ‘1973’ en laat dat nou net de titel van het vierde nummer op de set geweest zijn!
Het sterkste punt aan The Deaf is wat mij betreft dan ook weer om te buigen tot een verbeterpuntje. Want ik denk dat er ergens tussen die chaos van 60’s garagepunk ook nog wel plek was geweest voor een emotioneel rustmomentje. Het prachtige ‘Rides in, Rolls Out’ miste ik persoonlijk in de set.
Setlist
- Go Loose Yourself
- Not Your Man
- Isolator
- 1973
- I got Love
- Lay Down Honey
- Coming Down that Road
- Soultrapper
- Sin City
- Jumping Around
- He’s My Man
- I’m Alive
- Fire in the Western World
- Dead Moon Rise
- Are you Scared
- BBB-Bang